Zondag

27

april

De nagloed van de zon

De nagloed van de zon

De adem van het duister

En boven mij, sereen

Het Zuiderkruis

Ik zit op mijn balkon

En ben alleen, en luister

Naar dromen om mij heen

Hier ben ik thuis

Ik kwam uit Nederland

En woon er later weer

Vertrouwd gebied

Maar die volmaakte band

Die godenpracht, die sfeer

Daar zijn ze niet

Uit: Album van de Indische poëzie
Drs P

Vrijdag

25

April

Ik Groet U

Ik groet u, buurman, kameraad,

Ik groet u, orgelman, soldaat,

Besteller, boer en bedelaar!

Ik groet u, blinde vedelaar!

Ik groet de honden op de straat

En 't paard dat voor de broodkar gaat.

Ik ben als gij,— ook ik bemin

Een vrouw, een kind, wat aardsch gewin—

Gejaagd, gedeukt en toch nog even

Gebrand op dit onzalig leven.

    Jan Greshoff (1888-1971)

Zondag

20

April

140 pond


Ik ben Van Hattum en ik weet,
dat 140 pond zo heet,
maar dat de naam direct vervalt,
als het leven wijkt uit de Gestalt.

Dan ligt, onder de naam van lijk,
die honderdveertig pond te kijk;
Gij zijt bij het défilé misschien:
alleen ik zelf zal het niet zien.

Da’s vreemd: ik zie, wat Gij niet ziet;
wat Gij dán ziet, zie ik weer niet.
Enfin…; de honderdveertig pond
is nog springlevend en gezond.

- En ik geniet graag ‘s levens gunst
én om mij zelf én om de kunst -

hoe meer ik drink, hoe meer ik eet,
hoe meer gewicht Van Hattum heet.

Jac. van Hattum (1900-1981)

Donderdag

17

April

Dichterschap

Is dit genoeg: een stuk of wat gedichten,

Voor de rechtvaardiging van een bestaan,

In ' t slecht vervullen van onnoozle plichten

Om den te karigen brode allengs verdaan ?

En hierom zijn der op een doel gerichten

Bevredigende dagen mij ontgaan;

Hierom blijft mij slechts zelf en lot betichten

In zicht van' t eind der onherkeerbre baan.

Van al de dingen, die 'k in dromen zocht-

Erger: van alle, die ik wèl vermocht,

Is, nu hun tijd voorbij is, niets geworden.

En ik kan zelfs niet, als mijn onbevreesd

Erkennen mij verwijst naar de verdorden,

Aanvoeren: maar mijn bloei is schoon geweest

J.C.Bloem (1887-1966)

Zondag

13

April

Duizend jaar poëzie

De poëzie van duizend jaar, een hoop.

Het lezen kan wel menig jaartje duren.

En lang niet alles is er meer te koop.

Maar soms kun je het lenen bij de buren.

Het lezen kan wel menig jaartje duren,

Want lang niet alles is er meer te koop:

De Beatrijs, beslist geen sinecure,

Hierbij biedt zelfs de Slegte weinig hoop.

Nee, lang niet alles is er meer te koop!

Valerius of Poot, dat soort figuren.

Voor Vondel is nog steeds een biotoop

En P.C.Hooft ligt binnen Komrij’s muren.

Dan Bilderdijk, dat was me toch een zure,

Een dominee, een ware misantroop.

En Tollens laat zich nauw’lijks nog verduren:

De poëzie van duizend jaar, een hoop!

De Bruid van Prins staat op een kussensloop,

Maar Gorters Mei heeft thans niet meer allure.

De poëzie van duizend jaar, een hoop.

Het lezen kan wel menig jaartje duren!

Er zit niets anders op: een beetje sturen.

De poëzie van duizend jaar, een hoop.

Het lezen kan wel menig jaartje duren!

En lang niet alles is er meer te koop.

Frans Woortmeijer

Donderdag

10

april

Op weg naar de Bemuurde Weerd

(Een herinnering)

Zo hebben wij het vroeger toch geleerd:

Bij Zuilen stroomt de Vecht pas Utrecht binnen

En prikkelt daar onmiddellijk je zinnen:

De botenhoeren worden hier vereerd.

De weg wordt in een sluipcircuit gekeerd.

Hier rijden mensen die graag willen minnen,

Die stiekem gauw nog even zijn gaan pinnen.

Het nette volk wordt hier bepaald geweerd.

Zo anders is het hier dan op de Wallen,

Op Katendrecht of n’importe welke buurt.

Toch vind ik deze opzet wel bevallen.

Hier wordt in stilte heel wat afgegluurd.

Hier pronken nog de trotse pronte ballen…

…Gauw verder naar de Weerd, die werd bemuurd!

Frans Woortmeijer

Zondag

6

april

Vrede

“De aarde is zo juist heilig verklaard” – 
Zij heeft al haar oude wonden vergeten,
haar onvolkomenheden, en haar veten,
en ’t andere waarmee zij was bezwaard.

De stormen die haar arme creaturen
somtijds sidderend moeten doorstaan, – 
de blak’ringen die zij moeten verduren,
’t lijkt alles uit een duister voorbestaan.

Het gelijkt een sage van langgeleden
tijden vol verschrikking, vol wild gerucht;

toen nog gene hemelse zwanen gleden
door de tedere kom der blauwe lucht.

Werd eindlijk vervuld een aloude bede?
Droeg de Boom-van-’t-Verlangen eindlijk vrucht?

Henriette Roland Holst-van der Schalk (1869-1952)
uit: Verworvenheden (1927)

Met dank aan Krupke voor een nieuw, mij onbekend gedicht van HRH