Zondag

8

maart

HET HUIS

Laat ons niet spreken van de regen

die zeurt, dit sterke huis voorbij,

maar speuren naar 't verdoken leven

van de besloten negorij.

't Klavier en de overtrokken meublen

zwijgen opvallend van 't bederf;

zij hoorden de jonkvrouwen keuvlen,

tans zo verbleekt in waterverf.

Oud -vlaams buffet, chinese borden,

bête gravures van Goupil,

wij zullen weer uw roem verkonden

die met onz' kindsheid samenviel.

Wij zijn zeer ouwerwets, en morgen

zullen wij 't haast nog erger zijn;

geen .roes hoeft ons bestaan te korten,

wij vragen stilte als medicijn.

Als 't wiegelied dat wij vergaten

en dat opeens door 't hart weer zong,

neemt ons dit huis, waarin we eens lazen

hoe elk van ons de Wereld dwong.

Eddie du Perron

Zondag

4

januari

Hoog bezoek

Het paar had overal geinformeerd

Er was haast bij, want zij liep op alle dagen

De bedden bleken allemaal gereserveerd

En ze waren bij het vee geinstalleerd

Enfin, het was gelukkig goed gegaan

En er heerste dus een zeker welbehagen

In alle hoeken zag je buurtbewoners staan

Later kwam er nog een groepje heren aan

De eerste heette Caspar

De tweede heette Melchior

De derde heette Balthasar

De vierde was niet mee

De heren waren niet voor niets op reis

Nee, ze kwamen met een duidelijke reden

Ze wilden het geboren kind hun eerbewijs

Komen brengen met een toespraak en een prijs

Men had de heren namelijk voorspeld

Dat dit kind een toppositie zou bekleden

Ze kwamen dan ook onderdanig aangesneld

En ze hoopten waar te krijgen voor hun geld

De eerste heette Caspar

De tweede heette Melchior

De derde heette Balthasar

Ze waren erg benieuwd

Dat kraambezoek is geen succes geweest

Daar de hele delegatie bijna flipte:

Een ezel is nu eenmaal geen gezelschapsbeest

En een os verwacht je ook niet op zo'n feest

Bedankt hoor, zei de gastheer na een poos

En tot ziens! Wij emigreren naar Egypte

Hij liet de heren uit, ze waren sprakeloos

Het was zonde van de reis en de cadeaux

De eerste heette Caspar

De tweede heette Melchior

De derde heette Balthasar

Ze voelden zich bekocht

En toch is dit verhaal wel instructief

Mocht men u voor zo'n partijtje inviteren

Blijf dan maar lekker thuis en schrijf een mooie brief

Dat bespaart u ergernis en ongerief

Familiefeesten zijn doorgaans een flop

Denk maar aan het avontuur van deze heren

Want daardoor leden zij een financiele strop

En ze deden ook een aantal vlooien op

De vlooien beten Caspar

De vlooien beten Melchior

De vlooien beten Balthasar

En niet zo zuinig ook!

Drs P

Woensdag

31

december

Winter

De wereld schijnt wat lichter van geluid
Een echo golft langs dikbesneeuwde bomen
Gelach, gegil, twee kinderen onderuit
De winter is dit jaar al vroeg gekomen

Breed glimlachend maak ik de beelden buit
En voel hoe snel mijn bloed begint te stromen
In plaats van hier te staan, achter de ruit
Had ik graag aan de sneeuwpret deelgenomen

Voor even weer het spelend kind van tien
Dat onvermoeibaar hapt naar witte vlokken
Ik weet dat dit niet kan en bovendien

Daar buiten is het koud en kil en guur
Ik accepteer het verder zonder mokken
En werp een laatste houtblok op het vuur

Remko Koplamp

Zondag

21

december

Het Kerstkribje

De vlammen stonden bevend en bedeesd

te branden in de kerstboom, en daaronder

eerbiedig aangetreden om het wonder

de ezel en de os, het brave beest.

En Jozef ook, misschien het allermeest

verwonderd over wat er met en zonder

hem was gebeurd, maar blozender, haast blonder

en blijer dan hij ooit nog was geweest.

Maria in Mariablauw en wit,

de wijzen uit het oosten met geschenken.

zou iemand aan iets lelijks kunnen denken

bij zoveel moois en liefelijks als dit?

Er blonk een ster. Herodes was te vroeg.

Het kindje had nog heel wat voor de boeg.

Kees Stip (1913-2001)

Maandag

15

december

MADENBALLADE

De laatste snik, het uitvaartritueel,

de al dan niet bedroefde nabestaanden -

doch verder lijkt er niet zo bijster veel

meer in en om de verse groeve gaande.

Maar schijn bedriegt: als wij er zijn geweest

en afgelegd zijn in een witte wade,

begint het pas, het eigenlijke feest

voor de op ons karkas beluste maden.

Er is nog heel wat leven ondergronds,

als wij tot slot voorgoed de ogen sluiten:

de maden lusten wel gehakt van ons,

ze kennen ons van binnen en van buiten.

Waar eens gedacht werd en waar werd gevoeld,

waar eens gestreefd werd naar de grootste daden,

niets blijft ervan dan dat het er krioelt

van vette onverzadigbare maden.

Het hart dat klopte voor een lieve vrouw,

de hersens die ons niets dan zorgen gaven,

de maden lusten heel die troep wel rauw

nadat men ons vakkundig heeft begraven.

Wat ik hier zing is akelig en naar,

want allen wacht hetzelfde lot ten leste.

- Ook maden moeten leven weliswaar,

maar misschien is cremeren toch het beste.

Jean Pierre Rawie

Donderdag

11

december

HET LEVEN VAN EEN KUNSTENAAR

Het leven van een kunstenaar

gaat geenszins over rozen:

het duurt hooguit tot volgend jaar

en dan is hij alleen nog maar

een soortement werkloze.

Het is een vreemde, wrede wet

die niet valt te vermijden,

maar wie zijn zinnen heeft gezet

op opera of strijkkwartet

die moet nu eenmaal lijden.

Want als een kunstenaar niet lijdt

dan is hij niet je ware;

derhalve dat de overheid

in een doordacht en wijs beleid

op kunst is gaan besparen.

Het is toch door de eeuwen heen

wel zonneklaar gebleken:

doorleefde kunst ontstaat alleen

-  denk maar aan Brahms of Tante Leen –

bij kommer en gebreken.

Kom, prijs daarom het heilig vuur

van ons gebenedijde,

ja, zegenrijke landsbestuur

dat tot behoud van de cultuur

de kunst durft te bestrijden!

Jean Pierre Rawie

Zondag

7

december

Arme dichter

de dichter moet door diepe dalen gaan

zijn hele leven is een trieste bende

waar tijd verstrijkt met zwelgen in ellende

de wanhoop is niet bij hem weg te slaan

hij sleept zich voort, gebogen, ongeschoren

gekreukte lompen rond een mager lijf

het drinken als voornaamste tijdverdrijf

de lach is plechtig door hem afgezworen

maar met zijn pen kan hij nog altijd zweven

en lijmt hij scherven tot een fraaie zin

akkoorden door de hemel ingegeven

waarmee hij scoort bij veel te jonge meiden

die schoonheid bij hem vinden, binnenin

ach ja… een dichter kan niet altijd lijden

Daan de Ligt

(Uit de nieuwe bundel Voldaan, uitgeverij Liverse)