Vrijdag

31

juli

Ik ben verheerlijkt opgerezen
uit ziedende olie en nijdig pek:
nu zal ik eeuwig heilig wezen,
                       en zonder vlek;

nu mag ik witte kleed’ren dragen
en tartend trappen op spijt en spot;
de zwarte dwergjes zullen vragen:
                       is hij God?

M.B. Ledegouwer (1895-1914)

uit: Heoos, dit is een boek van jeugd (1912) 

Dinsdag

21

juli

Wat hebt gij van uw dronkenschap bewaard?
Een lamp, die kwijnt; een oog, dat nederstaart.

Wat werd er van den storm, dien gij bestondt?
Een dolend blad, dat nog zijn rust niet vond.

Wat heeft de liefde in uw hart gedaan?
Zij deed mij 't leed der eenzamen verstaan.

Wat bleef van allen glans, die langs u ging?
Niets dan een zingende herinnering.

H.W.J.M. Keuls (1883-1968)
uit: Om de stilte (1924)

Maandag

6

juli

De zomers

Klaprozen, korenbloemen, barstensvolle

goudgele aren streelden mijn gezicht.

Groengouden vliegen zoemden een gedicht.

Rood liet het ooft de appelwangen bollen.

Zomernachtdonker is gesmolten licht.

Niet bang zijn voor kabouters en voor trollen.

Ze komen 's nachts het grasveld voor je rollen.

Alleen een dom kind houdt zijn ogen dicht.

Zullen wij dit soort zomers nooit meer zien?

Ging dan het paradijs voorgoed verloren

omdat wij aan de wereld toebehoren?

Huil niet, huil niet, de hemel zal misschien

een zolder in een huis zijn zonder zorgen.

Daar hebben ze die zomers opgeborgen.

Kees Stip (1913-2001)

Uit: Au! De rozen bloeien; sonnetten van bedreigd geluk, 1983.

Zondag

31

mei

De Grumpel & De Raburp

Eenmaal in de achttien dagen 

kruipt de Grumpel uit de grond 

om aan de Raburp te vragen 

waar de bus stopt naar Roermond. 

De Raburp pakt dan een takje 

en gaat zitten op zijn kont, 

en hij schetst op zijn gemakje 

in het zand een plattegrond. 

Alle haltes, alle lijnen 

van de trein, de tram, de pont 

ziet de Grumpel daar verschijnen 

en hij kijkt met open mond. 

‘Doei!’ hoort hij dan plots. ‘De groeten, 

enig om je te ontmoeten, 

veel plezier straks in Roermond 

met je broer en zeven zussen!’ 

Zoekend blikt hij in het rond: 

de Raburp is ervantussen, 

maakte vlot zich uit de voeten 

naar een verre horizont. 

‘Hela, je vergeet de bussen…’ 

zegt de Grumpel met een frons 

maar er reageert geen hond. 

Dus hij antwoordt binnensmonds: 

‘Nou, tot over achttien dagen!’ 

en hij gaat weer ondergronds. 

(Soms voelt hij de boel bewegen 

als er boven hem een lege 

bus voorbijscheurt naar Roermond.)

Judy Elfferich

Woensdag

25

maart

Wie het weet mag het zeggen

Vertel mij eens, wat is nu poëzie,

ik zou het alle donder echt niet weten.

In elk geval is het geen causerie

want daarvoor is de luim te schraal bemeten.

Is het soms letterkundige magie

wat dichters produceren aan excreten?

Vertel mij eens, wat is nu poëzie,

ik zou het alle donder echt niet weten.

Misschien is het een vlaag van agonie

waarin de dichter koortsig en bezeten

de strofen schrijft die louter door estheten

begrepen zijn als schone woord-chemie.

Ík zou het alle donder echt niet weten.

Adriaan van Dam

Woensdag

18

maart

Geloof

Nu alles faalt, heeft dit alleen nog waarde

Voor mij, die nooit één waarheid heeft ontdekt;

Ik zal van U niet scheiden als deze aarde

Mijn pover lichaam dekt.

Ik heb maar één geloof: nooit gaat verloren

Wat eens de liefde zalig heeft bevrucht,

En waar er twee elkander toebehoren

Is zelfs de dood geen vlucht.

Jan van Nijlen (1884-1965)

Uit: verzamelde gedichten

Van Oorschot 2003

Dinsdag

17

maart

MIRLITON

Mijn vriend, als weldra de ouderdom

ons onherstelbaar heeft verzuurd,

als onze leden, goor en krom,

en enkel nog door jicht bestuurd,

verraden: „'t Is gans uitgevuurd",

zullen wij dan met stille trom

verdwijnen, langs een achterbuurt,

mijn vriend?

Dit wacht de fraaiste bruidegom:

de hardste munt raakt afgeschuurd,

en dit karkas, door ons gehuurd,

kruipt door ons vel en keert niet om

't Is wèl! Blijf tot uw laatste grom

mijn vriend!

Eddie du Perron

Uit: Parlando