Donderdag

15

September

Sonnetten hier, sonnetten daar!
Een wereld vol sonnetten!
Men is er machtig gauw mee klaar
In spijt der stipte wetten.
Al loopt de zin wel wat gevaar,
Daar valt niet op te letten;
Het fijne van de mis is maar
Ze goed ineen te zetten.

Een klinkdicht – als ’t in ’t Hollandsch heet –
Heeft niets te doen dan klinken;
En hebt gij daar den slag voor beet,
Uw roem zal eeuwig blinken…
Zie zoo; het mijne is ook gereed,
En hoor het eens rinkinken!

Nicolaas Beets

Zaterdag

27

Augustus

Moira

Clotho heeft haar draad gesponnen van je moeder's navelstreng

In de grote boze wereld, ook al ben je klaar, best eng
Jij doet dan je ogen open, ziet het eerste levenslicht
Achter je nog vaag de haven, die verdwijnt uit het gezicht

Lachésis had reeds gemeten, wist hoe lang jouw draad zou zijn
Welke bochten, welke kronkels, welke blijdschap welke pijn
Langs het pad gelegen waren, door het lot voor jou bereid
Nu eens blijdschap, dan verdriet, geloof, hoop, liefde op zijn tijd


Atropos was het tenslotte, die jouw draad dan heel kordaat
En voor altijd door zou knippen, waarna jij niet meer bestaat

Wie door nagelaten oeuvre, als hij zelf is heengegaan
Anderen nog blijft beroeren, heeft het beregoed geDaan

Andrea

Vrijdag

26

Augustus

De wortels van het kwaad

Je vindt het vroeg, je ziet het laat

Waar je ook gaat en waar je staat

Nu onverwacht, dan obligaat

Soms in je bed en soms op straat

Het is de nijd, het is de haat

Het is de afgunst en de smaad

Het is de oude psychopaat

Het is de overdaad, die schaadt

Het zijn de wortels van het kwaad

Het is de slinkse diplomaat

Het is de slechte kameraad

En de corrupte advocaat

Het is Jan Rap, het is z'n maat

Het is de dure telepaat

Het is de dikke potentaat

Het is de duivelse piraat

De deserterende soldaat

Het zijn de wortels van het kwaad

Het is de pijn aan je prostaat

De kriebel in je apparaat

Het is het zinderende zaad

Dat hevig hunkert naar de daad

Maar ook de zielige castraat

Bij de kapotjesautomaat

De eerbiedwaardige prelaat

Die worstelt met het celibaat

Het zijn de wortels van het kwaad

Het is de flikker van formaat

De renegaat, Kaninefaat

De pleger van het plagiaat

De futurist en de fanaat

't Is de vermogende magnaat

Het is de plugger van de plaat

De kannibaal en de Kroaat

Het is de dove, die roept: WAAAT?

Het zijn de wortels van het kwaad

Het is het meisje van de straat

Het is haar hart dat sneller slaat

Daar komt de heer met wie zij gaat

En zijn hormonenpreparaat

Het is het aangebrand gebraad

En de vergiftigde tomaat

Het is spinazie met fosfaat

Het is de stank op het privaat

Het zijn de wortels van het kwaad

Het is de man die 's avonds laat

Uit wandelen gaat bij 'n internaat

De kleine jongens gadeslaat

En in ze knijpt en met ze praat

Het is de som van a-kwadraat

En b-septiem en c-paraat...

Het zijn de wortels...

Precies, jazeker, inderdaad!

Het zijn de wortels van het kwaad

Cabaret Ivo de Wijs

Maandag

22

Augustus

Vandaag is Daan de Ligt, in het bijzijn van zijn familie overleden.

Met eerbied herplaats ik hier het gedicht dan hij een aantal maanden geleden schreef.

Strijd

Een vuist, die heb ik écht niet kunnen maken

de onmacht steeg me langzaam naar de strot

de vloeren van mijn vesting bleken rot

en gingen vaag, doch onheilspellend kraken

Geloof me maar, van strijden was geen sprake

het was berusten in een helder lot

het lichaam spande stiekem een complot

met cellen die verwoed de kop opstaken

Vergeet de termen ‘winnen’ of ‘verzaken’

(al wacht er aan het einde een schavot)

en drijf met dapperheid gerust de spot

een dode heeft geen schaamrood op de kaken

Er schuilt in mij geen held als Don Quichot

mijn lans zal nooit de wieken kunnen raken

Daan de Ligt (1953-2016)

Woensdag

17

Augustus

Eens

Eens zullen allen die
tussen ons kwamen,
zijn weggevallen-wie
weet nog hun namen…

Eens zal de vete zijn
bijgelegd
en zal vergeten zijn
ons bitter tweegevecht.

Eens zal het weer regenen
stil, zoals toen aan zee-
Kom mij dan tegen
en ga met me mee.

Adriaan Roland Holst (1888-1976)

uit: Alleen met de Zee

Woensdag

3

Augustus

Gescheiden

Den zomernacht die hen zo diep ontroert
zal hij wellicht, zij nimmermeer vergeten;
hij was als zij: verwonderd en vervoerd,
zij niet als hij: gepijnigd en verbeten.

Een strelende arm die om een hals zich snoert
is wel een band, maar niet voor het geweten:
zij kunnen zalig zijn, van de aarde ontvoerd,
en verder nooit iets van elkander weten.

Maar eenmaal komt een zomernacht als deze
dat ze in een ster of in een vogelkreet
het uur herkennen dat geheel hun wezen

deed rillen van een bovenaards genot,
om te verkeren in 't onzegbaar leed
der eenzaamheid. Dan zijn zij rijp voor God.

Jan van Nijlen (1884-1965)

Zondag

31

juli

De tortel

Zijn lied klinkt dof van uit de hoge linden.
Het lijkt wel of hij iets met nadruk vraagt
of iemand roept; hij kan de rust niet vinden.
Dichters beweren dat de tortel klaagt.

De dieren die de tere tortel horen
maken zich om dit schor gezang niet druk
en zoeken niet in het eenzelvig koeren
een zin van heimwee naar vergaan geluk.

Alleen de mens wil weten en begrijpen,
zoekt steeds naar reden, oorzaak of begin.
De zomer bloeit en de eerste vruchten rijpen,
het is zo stil; misschien heeft niets een zin.

Jan van Nijlen (1884-1965)