vrijdag
22

mei

Kom haastig!

‘Kom haastig, Jezus!’ bidt de predikant.
‘Ja, Amen,’ zegt een boer, ‘wil spoedig komen!
Maar na de oogst, want van m’n nieuw stuk land
heb ik nog nooit de opbrengst waargenomen.’

‘Ja, Amen,’ zegt Mevrouw, ‘maar mag ik voor
De bontjas die ik gisteren zag hangen
Eerst sparen en hem aandoen, als het Koor
Een avond geeft in ‘Christ’lijke Belangen?’

‘Ja, Amen,’ zegt het kind, maar nu nog niet,
Ik moet nog met vakantie naar de bossen.
Maar ik zal zwaaien, zodat U het ziet,
Als U ons onder schooltijd komt verlossen.’

‘Kom haastig, Jezus!’ bidt de predikant.
‘Maar mag ik eerst die nieuwe lezing lezen,
Die ik gemaakt heb voor het Jeugdverband
Over ‘Gij zult het wel verstaan na dezen’?’

De beden komen in de hemel aan.
De cherubijnen zwijgen, die ze brachten.
En Jezus vraagt: “Kan Ik vandaag al gaan?’
Zijn Vader zucht: ‘Ge moet nog even wachten.’

Ds Okke Jager (1928-1992)
uit: Worden als een kind (1954)

woensdag
20

mei

Leven in het morgenlicht:

onbevreesd je ogen opslaan

want geen mens kan mij terneerslaan,

mij ontnemen mijn gezicht.

Leven in het middaglicht:

veilig onder mensen wonen,

als een kind je liefde tonen

die voor haat noch leugen zwicht.

Leven in het avondlicht:

zó jezelf uit handen geven

dat je één wordt met de velen

zonder naam, zonder gezicht.

Leven in het volle licht:

heel je hart en ziel ontvouwen,

aan de bron je toevertrouwen,

daarnaar worden opgericht.

Henk Jongerius

zaterdag
16

mei

Jo Landheer (1900-1986)

vrijdag
15

mei

alba

Een schijn 

een schicht 

wellicht 

een sein   

een lijn 

van licht 

door ’t dicht 

gordijn  

 op ’t licht 

velijn 

van mijn   

gezicht 

zo dicht 

bij ’t zijn.

Paul Claes

woensdag
13

mei

Nieuwbouwwijk

Met knip- en plakwerk schonk de architect
illusies van op smaak gemaakte huizen,
omhulsels van klimaat neutrale kluizen
waar via vezels netflix binnen lekt

Natuurlijk met veel tuintegels incluis,
men wil geen voedingsbodem voor suspecte
gedragingen van stalkende insecten
en waar geen blad is, vind je ook geen luis

Gelukkig heeft de nieuwbouwwijk een rand,
wat kadastrale resten zonder waarde
met willekeurig opgeworpen aarde
waarop veelkleurig onkruid is gestrand;

door kinderen tot speelterrein verklaarde
herinnering aan ongeschonden land

Otto van Gelder

donderdag
7

mei

De eenzame

De oogen van den nacht staan voor het raam. 

Beneden draven paarden door de straat. 

De dingen zijn niet meer dan hunne naam. 

Ik ben niet meer dan een ontdaan gelaat. 

Het maanlicht zingt mijn bloed tot dansen wakker, 

En als ik dans, danst mijn schaduw met mij - 

Schaduw, mijn schaduw, mijn eenige makker: 

Wij dansen - zie, ik ben niet meer dan gij. 

Ik ben een stille man waar God mee speelt, 

Zoodat ik 't leven als een waanzin zie - 

Maar soms is alles schoon en alles goed: 

Ik sta voor 't raam, en hoor een melodie 

Die in me dringt en mijn hart bersten doet: 

Hoor hoe hiernaast een kind piano speelt -

Martinus Nijhoff (1894-1953)

woensdag
6

mei

Het carillon

Ik zag de mensen in de straten,

hun armoe en hun grauw gezicht, –

toen streek er over de gelaten

een luisteren, een vleug van licht.

Want boven in de klokkentoren

na ’t donker-bronzen urenslaan

ving, over heel de stad te horen,

de beiaardier te spelen aan.

Valerius: – een statig zingen

waarin de zware klok bewoog,

doorstrooid van lichter sprankelingen,

‘Wij slaan het oog tot U omhoog.’

En één tussen de naamloos velen,

gedrongen aan de huizenkant

stond ik te luistr’ren naar dit spelen

dat zong van mijn geschonden land.

Dit sprakeloze samenkomen

en Hollands licht over de stad –

Nooit heb ik wat ons werd ontnomen

zo bitter, bitter liefgehad.

Oorlogsjaar 1941

Ida Gerhardt (1905-1997)