zaterdag

23

Juli

Mijn dag heb ik verdroomd; zoo doe ik met mijn leven.
De vogels zongen luid hun Julimorgen-zangen,
Mijn eigen hart zong mee, vol weemoed en verlangen.
Ik heb geluisterd — en mijn blad is wit gebleven.

Wel heb ik in mijn ziel de klanken opgevangen,
Nog zie ik op het gras de zonnestralen zweven,
Nog hoor ik melodie, — maar ’k heb geen woord geschreven.
Ik laat mijn droeve harp aan ’t wilgenloover hangen.

O vogels, zingt alleen! uw stem houdt mij gekluisterd.
Vervult met uw gekweel de frissche, groene twijgen.
Mijn oor is onvermoeid, doch laat mijn lippen zwijgen!

’k Wil spreken — door een traan voel ik mijn oog verduisterd.
En ware ’t nu niet wreed een lied van mij te vergen?
Laat mij in ’t fulpen mos mijn aangezicht verbergen!

Hélène Swarth (1859-1941)
uit: Eenzame bloemen (1885)

 

zaterdag

16

Juli

Aquarium

In scheemrig groen stukje van de oceaan
zweeft als een schim het zeedier, transparant:
zich zelf vergetend, ziet door glazen wand
de mensengeest ’t ontzaglijk wonder aan,

hoe ’t zieltje, dat in elk trillend orgaan,
teer van doorschijnendheid, onzichtbaar brandt,
’t vreemd, glazen vogeltje zijn fijn als kant
geweven vleugeltje golvend doet slaan.

Zo drijft mijn vers in mij, zelf deel van God;
en iets, dat met verstand en weten spot,
verbergt zich in kunst’ge doorschijnendheid;

en wie het leest, voelt, voor één ogenblik
verplaatst buiten de grenzen van zijn Ik,
trillen ’t mysterie van zijn eeuwigheid.

J.A. Dèr Mouw (1863-1919)

 

woensdag

29

Juni

Rondgang door het jaar (II)

Het schoonste, wat ik weet in de natuur,
dat zijn de wolken, als zij het licht drage’ in
hun flanken en zich in de lichtzee wagen,
onbekommerde zeilers zilverpuur.

Hun edele vormen, die nooit verstarren,
maar altijd weer in andere verglijden,
hun stoeten, die zich warren en ontwarren,
als menschlijk gebeure’ in bewogen tijden,

zij maken de ziel blij met hun genade.
Hun diepe grotte’ en stoute steigeringen,
beelden zuiverder dan alle andre dingen
het rijk der ziel, de moeder van de daden.

Henriette Roland Holst (1869-1952)
uit: Tusschen tijd en eeuwigheid (1934)

 

maandag

20

Juni

 

Ik wil vandaag een reiskostuum gaan kopen
in ’t ‘Huis voor Heren’ in de Kalverstraat.
Terwijl ik bezig ben de jas te knopen
en in de spiegel kijk hoe ’t pak mij staat
— u kunt het sluiten, maar men draagt het open,
zegt de bediende, die mij gadeslaat —,
zie ik, terwijl ik achteruit wil lopen,
een vreemde man staan in een zwart gewaad.

— Wie is hij? denk ik, als hij dóór mij gaat
en vóór mij is en in de spiegel staat,
als ik zijn ogen zie, van bloed belopen.

De achtertuin door, langs de vuilnishopen,
bang voor mezelf, ben ik in huis geslopen
en hang de spiegels om, waarin hij staat.

Ed Hoornik (1910-1970)
uit: Requiem (1938)

 

maandag

2

mei

Mei

In de maand Mei verzoek ik u te aanvaarden Een invitatie voor een volkstournooi, Waar boerenkinkels vechten voor een fooi, Op muildieren en kreup'le karrepaarden;   't Groot bal na afloop gaat allengs ontaarden In knokken en gezuip van 't laagst allooi En daarna stinkt naar zweet de hele zooi Zo sterk, dat het de lucht verpest op aarde.   Andere dorpelingen weer verlangen Stamppot van knoflook, peen en uien samen, Welk feestgerecht zij met gejuich ontvangen;   Mesthopen liggen vlak voor alle ramen, Oumannen kussen vrijsters op de wangen, 't Is alles vee en varkens wat ze uitkramen.

 

Cenne de la Chitarra

 

zondag

1

mei

 

Mei

 

Ik geef je in mei renpaarden voor toernooien,

die rap gehoorzamen aan elk bevel,

beproefde dravers, kleppers fier en snel

met rinkelende borst- en voorhoofdstooien,

 

en rijkdom van bekleding die in plooien

van zijde valt, met kleuren bont en fel,

banier, blazoen en schild van 't ridderspel

en oogverblindend schoon van bloemenstrooien.

 

Kapotbreken van lansen en van stangen,

guirlandes die van de balkons afdalen,

en sinaasappelen om op te vangen;

 

jongens en meisjes die elkaar onthalen

met kussen op de mond en op de wangen

en louter levenslust en liefde uitstralen.

 

 

Folgore da San Gimignano

 

zondag

24

april