Woensdag
17

oktober

Naarden-Vesting week

DIT ZEGT DE MUUR

Als deze muur kon zeggen wat hij hoorde en zag

maar hij zegt: kijk omhoog en lees dit gedicht

vergeet even wie en waar je bent, word even

zo licht dat je je gewicht verliest, zweef

door de ruimte en zie wat ik zie: daar

daar ben je, ergens tussen de mensen.

Rutger Kopland

Dinsdag
16

oktober

Naarden-Vesting week

Iemand moet het doen, iemand
moet de schimmen van zieners
en zangers de weg wijzen, iemand

moet bevroren paden betreden onder
schaduwregen van een vlucht spreeuwen,
moet in de melkwitte winter allen

gedenken die hier ooit liepen
en dronken en sliepen - zodat zij
blijven. Iemand moet het doen.

Anna Enquist

maandag
15

oktober

Naarden-Vesting week

Johann Sebastian Bach, Der Kunst der Fuge

Niet afgekomen, uw laatste fuga. Net

nog wel uw eigen naam hier neergeschreven

als vierde thema: -------- , bach.

Alsof u zeggen wou: maak zelf maar af

als je tot hieraan toe bent bijgebleven.

Dus horen wij een stilte waar uw naam

het begin van is en waarin uw idee

zijn vormen voorstelt aan onze aandacht.

Eronder in uw zoons onvast handschrift:

'Precies op dit punt stierf de componist.'

Willem van Toorn

Zondag
14

oktober

Naarden-Vesting week

Trouw

is vervlochten raken met een andere orde

en nooit meer willen ontknopen

meedragen mos, oude bloemen

verlaten nesten, bladerhopen

alles terugvinden daarin

nooit afscheid, niets verwerpen

niets sterft zonder opvolging.

Dick Hillenius

Zaterdag
13

oktober

Naarden-Vesting week

Vrijdag
12

oktober

Naarden-Vesting week

Na de Mattheuspassie

Het wemelt hier van neuriënde mensen. U leert ze kennen

door te groeten, dwalend door het haakse stratenplan.

Zij weven neuriënd Erbarme Dich. Zo u nu neuriet

weeft u mee, een web van stemmen door de Vesting heen.

En wie verstomt, hij neemt zijn draad mee in zijn graf.

Hoor hoe het leven verder weeft, nooit komt het af.

Willem Jan Otten

Dinsdag
9

oktober

Avondwind

de avondwind, gesloten is zijn mond

wanneer hij spreekt of zingt in stille taal
met klanken uit een overoud verhaal
met angst of liefde voor een koude grond

de late nevel dooft zijn stem niet uit
versterkt de weemoed van zijn klinken eer
wie luistert hoort zijn zingen keer op keer
dan kruipt hij langzaam onder ieders huid

de zulken raken aan zijn stem gewend
hij wordt een vriendje daar dat men goed kent
ja, langzaam raakt men zelfs aan hem gehecht

en als de tijd dan rijp, is klinkt het woord
het laatste, van een hemels slotaccoord
waarin gesproken wordt het hoogste recht

Jacob van Schaijk