woensdag
31

oktober

DE NIEUWE OOSTER

De meeste bomen zullen ons hier overleven

tot ook hun ruisen in de eeuwigheid verstomt

en zij hun troost voor iedereen die na ons komt

onder hetzelfde juk, niet langer kunnen geven.

Soms ritselt nog het gras zowat vergeten namen

voor wie ze horen wil, al zeggen zij niet meer

wat zij ooit zeiden, maar wat ons een oogwenk weer

beseffen doet, waarom wij als tevoren kwamen

naar deze tuin die aan herdenken is gewijd:

het even stilstaan bij het doorgaan van de tijd.

Jan Boerstoel

Zondag
28

oktober

Liefdesliedje

Mijn liefste, waar we beiden zijn,

Daar zijn we met ons bei,

Al de andre menschen, die er zijn,

Ze zijn er niet voor mij.

Ze lachen wel en praten wat,

Ze komen wel en gaan,

Maar doen ze iets of laten dat,

Het komt er niets op aan.

De andre menschen om ons heen,

Zijn ook wel lief en goed,

Maar ik bekommer mij alleen

Om wat jij zegt en doet.

Ik glimlach maar en houd mij stil,

Dit roezig stemgegons,

Waar ieder wat beweren wil,

Wat is het, lief, voor ons?

Jacqueline van der Waals (1868-1922)
uit: Gebroken kleuren (1939)

Vrijdag
26

oktober

Scheutige Jorden

Jorden reysde naer Amsterdam te mart

Met een stijve beurs, en een moedich hart,

Om alle kostelijckheyt te koopen;

Daer ginck hy alle winckels deur-loopen

Hy dede langen silvere lampetten,

Vergulde schroeven, goude braseletten;

Groote diamanten van veel caraten

Die keurde hy nauw voor deur op de straten;

Hy proefde ringen, of s’ hem oock pasten,

Hy sach fluweelen, satijnen , damasten

Turcksche Tapijten, Milaensche neêrbasen,

Schoone Porceleynen, Veneetsche glasen ,

Spiegels van ebben-hout, brand-ysers wichtich,

Kopere kroonen groot en opsichtich:

Hy taelde naer vermaerde Schilderijen,

Van de beste Meesters van d’ oude tijen

Van Lucas van Leyen, of Jan Mabuysen;

Naer lang geloop deur veelderley huysen,

Naer dat hy ’t al deur-pluyst en becnoeyt had,

En twintich winckel-knechts vermoeyt had;

Raet , wat hy kocht die sinnelijcke Jorden?

—Vier houte lepels en ses Taffel-borden.

Simon van Beaumont (1574-1654)

Zondag
21

oktober

Steek vooral uw duim niet weer

In uwe mond, gelijk weleer;

Dan komt de kledermaker hier,

En knipt u met zijn schaar, Reinier,

Tot uw welverdiende straf

Van elke hand het duimpje af.

Nauw was de moeder ’t hoekje rond,

Of  – hap –  de duim ging in den mond.

Maar acht! – de deur wordt losgedaan

Daar komt de kledermaker aan –

Hij knipt Reiniertje, tot zijn straf,

Van elke hand het duimpje af.

Dus kinderen, hoedt u voor gevaar.

Denk aan die grote, scherpe schaar!

Heinrich Hoffmann (1809-1894)

uit: Piet de Smeerpoets (1848)

Zaterdag
20

oktober

't Zijn werelden die van het leven branden,
't zijn volkeren die hoog als vlammen slaan,
en menschen, die met saâmgewrongen handen
en smachtende ooge', in vuur en vlam vergaan.

Daarbuiten is het stil van doode landen,
zwart-liggend naast elkaar; geen zon of maan
zendt licht over die aldóór-stille landen,
dood nu, wijl al hun schoon is heengegaan.

En toch ligt in die stilte dáár verzwolgen
wat eeuwen droegen als hun gloriemacht,
en door een heele menschheid werd aanbeden.

En 't wordt mij bang als 'k denk dat wij ééns volgen
de grootheid die daar zwijgt in eeuwgen nacht
van onbegrepen dood, - en duistren vrede.

Lode Ontrop (1875-1941)

(vlnr Karel van de Woestijne, Lode Ontrop, Jules de Praetere)

Vrijdag
19

oktober

Naarden-Vesting week

DE KRACHT VAN GROEP ACHT

zonnestralen duiken in het water

de vlinder gaat in vlammen op

vriendschap stroomt

wind blaast water weg

een zonnestraal geeft hoop

terwijl het laatste wolkje wind wegkroop

want als een wolk een zonnestraal tegenhoudt 

dan laat ik de wind bewegen

overal is water en wind

alleen de vraag is hoe mooi je het vindt

de wind beweegt het water

vervelende dingen komen later

nu, nu ben ik nog een kind

Donderdag
18

oktober

Naarden-Vesting week

ELK PARADIJS is al voorbij, precies daarom

zijn wij er zo gelukkig in geweest. Maar
't echte feest is altijd nu, als je kersverse
woorden vindt die steeds voor 't eerst
je openen voor dit moment waarin
de tijd zich toont, bewoond door alles
wat niet blijven kan. Dit is de kracht ervan.

Marjolein de Vos