donderdag
7

februari

 Greta Thunberg

We leven nog teveel in het verleden
En denken dat het heus wel goed zal gaan
We doen in feite wat we altijd deden
Want sober leven durven wij niet aan

We blijven steken in ons rijke heden
Verwende mensen, levend in een waan
Gênant gewoon dat een scholier uit Zweden
zo onbevreesd voor ons is opgestaan

Dus kappen nu met al die luxe dingen
dat vliegen is gewoonweg uit de tijd
Want na ons krijgen zij de rekeningen

En dat gaat zachtjesaan een beetje wringen
We leven niet voor onze aardigheid
Begint dat nu een beetje door te dringen?

Jolien

maandag
3

februari

De dood heeft geen geheim dan het begin.
Is er een wekker die je dronken slaat,
of die je, verder weg, ontwaken laat?
Je ademt langzaam uit, maar niet meer in.

Dan tolt de wereld uit je lichaam weg.
Het bloed stroomt uit, een kerkdienst is voorbij.
En vogels bloeien op, want het is mei,
en nieuwe woorden worden blootgelegd.

De dood is dus eenvoudig, zo te zien.
Maar het begin is als een hindernis,
een hoge muur waar nog iets achter is.

een zee, een landschap, of een lucht van lucht
waarin je wegvalt, om in vogelvlucht
de ketterij te zien van het misschien.

Nico Scheepmaker (1930-1990)

zondag
3

februari

The salesman

Ik wil iets groots, iets deftigs worden,

een kunstenaar, een schrijver, een poëet,

die alles van dit vreemde leven weet

en neerkijkt op de domme mensenhorde.

Ik wil Verzameld Werk gaan creëren,

en dat men al mijn boeken zal vertalen

en dat de wereld mij geestdriftig zal onthalen

en mij om mijne werken zal gaan eren.

Ik wil … Ik wil een boek gaan schrijven,

maar ’t is vreemd waar mijn gedachten blijven,

genadeloos verjaagd door boze machten.

O god, schenk mij mijn schrijfvermogen terug,

mijn pen versmacht van dorst. Maar doe het vlug,

want heel de wereld zit op mij te wachten.

Nico Scheepmaker (1930-1990)

woensdag
30

januari

Dass die Sonne morgen aufgehen wird ist eine Hypothese

Toch lijkt het mij soms, dat de zaak

uit Zijn hand loopt. Ik bedoel: Hij, die

op een grijze middag in de eeuwigheid

zich een kosmos dacht, een aarde

en mensen en tijd... Wíj zitten er maar mee.

Daar zitten we dan: Gods gedachten

in een verloren uurtje - vanzelf wordt dat

een geschiedenis

van bloed, zweet en tranen.

Vermoeid wachten wij op de donderslag

die Hem zal binnen roepen: ‘Boven komen

en handen wassen, jongen - de Messias

is in aantocht.’

Riekus Waskowsky (1932-1977)
uit: Slechts de namen der grote drinkers leven voort (1968)

maandag
28

januari

Dolce far niente

’t Zit in de Golf van Napels niet

Van Napels of Tarente

Ook ’t Zandvoortsch kind heeft, als gij ziet

Haar dolce far niente

’t Is lui, ’t is heet, ’t is brandend weer

Hoe kan die meeuw nog vliegen?

Lag liever plat op ’t water neer

En liet mij zachtjes wiegen

Zoo spreekt het, en ligt plat op ’t zand

En laat het zonlicht spelen

Of ’t bruine vel wat meer verbrandt

Kan hem geen oortje schelen

Nicolaas Beets (1814-1903)

vrijdag
25

januari

Dood zijn duurt zo lang

Het is niet fijn om dood te zijn.

Soms maakt me dat een beetje bang.

Het doet geen pijn om dood te zijn,

maar dood zijn duurt zo lang.

Als je dood bent, droom je dan?

En waar droom je dan wel van?

Droom je dat je in je straat

langzaam op een trommel slaat?

Dat iemand je geroepen heeft?

Droom je dat je leeft?

Maar ach, wat maak ik me toch naar,

het duurt bij mij nog honderd jaar

voor ik een keertje dood zal gaan.

Ik laat vannacht een lampje aan.

 Willem Wilmink (1936-2003)

Uit: Ernstig genoeg. Bert Bakker, 1995.

donderdag
24

januari

Ballade Van De Dooi

De winterkoude is alweer voorbij;

we kunnen ons wat luchtiger gaan kleden.

De aarde wordt van witte smetten vrij

en ongeschikt voor schaatsen en voor sleden.

Wij zijn wat te veelvuldig uitgegleden,

minister, wijkagent en lichtekooi.

Maar dat behoort nu echt tot het verleden,

nu zijn we heel gelukkig met de dooi.

Aanvankelijk is iedereen nog blij:

zo’n witte kerst stemt heel het land tevreden.

De witte schapen in de dito wei

en met je slee de dijk af naar beneden.

Nee, voor gemopper is er echt geen reden;

het uitzicht is dan ook betoverend mooi.

Al werd dat winterwonderland aanbeden,

toch zijn we heel gelukkig met de dooi.

Ik zet voor u de feiten op een rij.

Een ieder praat van schaatsen langs elf steden.

Helaas is al het ijs bevroren brij

en dient het voor de veiligheid vermeden.

Ook moet het thema strooizout aangesneden:

het houdt de gladheid weg, maar geeft zo’n zooi.

Zo zijn er nog wat ongemakkelijkheden,

dus zijn we heel gelukkig met de dooi.

O Prins, die Koning Winter heeft bestreden,

gij overwinnaar van het ijstoernooi.

Wanneer we nog één sneeuwbal mogen kneden,

dan zijn we heel gelukkig met de dooi.

Niels Blomberg