vrijdag

12

Januari

 

 

’K ben Brahman. Maar we zitten zonder meid.
Ik doe in huis het een’ge, dat ik kan:
’K gooi mijn vuilwater weg en vul de kan;
Maar ’k heb geen droogdoek; en ik mors altijd.

Zìj zegt, dat dat geen werk is voor een man.
En ’k voel me hulp’loos en vol zelfverwijt,
Als zij mijn lang verwende onpraktischheid
Verwent met wat ze tooverde in de pan.

En steeds vereerde ik Hem, die zich ontvouwt
Tot feeërie van wereld, kunst en weten:

Als zij me geeft mijn bordje havermout,
En ’k zie, haar vingertoppen zijn gespleten,

Dan voel ik éénzelfde adoratie branden
Voor Zon, Bach, Kant, en haar vereelte handen.

J.A. Dèr Mouw (1862-1919)

 

zaterdag

6

Januari

De reis van de drie koningen

 

Het weer was niet best om heel ver te gaan reizen

De weg vol met modder, het weer uiterst guur

Kamelen verlangden heel erg naar hun schuur

Hun hoeven bezeerd, zochten zij paradijzen

Wij dachten met spijt terug aan onze paleizen

De meisjes gehuld in hun zijde, zo puur

En fonk’lende wijn in bokalen, heel duur

Een leven bestemd voor doorluchtige wijzen

 

De drijvers, ze vloekten, ze scholden, ze staakten

Ze vroegen om vrouwen, om hoeren en drank

De vuren die smeulden, verspreidden veel stank

’t Was vaak dat wij naar een goed onderdak haakten

Dus logisch dat wij soms de hele nacht waakten

De stadjes zo vuil en de dorpjes zo duur

Het leek wel als liepen we tegen een muur

En goden die onze reis lange tijd laakten

 

Maar toen werd het licht en daar was er dat dal

Geen sneeuw meer, maar bloemen in vroeg’ voorjaarstooi

De beek snelde voort en een molen, zo mooi

Drie bomen die stonden daar stokstijf en pal

Een herberg met wijnranken, rijp zonder tal

De werklieden gokten hun dagloon er door

En voetknechten riepen om meer wijn in koor

Hun roepen verwerd er weldra tot gebral

 

Maar info kon men ons aldaar niet verschaffen

Dus verder maar weer op ons duistere pad

En daar was ons doel, ja daar was er die stad

Het doel was het waard, zou ons zeker niet straffen.

 

Het is lang geleden, maar ‘k zal ’t nooit vergeten

Maar wel kwelt ons immer een prangende vraag

Het doel dat ons dreef was uiteindelijk vaag

Geboorte of dood, dat zou ik willen weten.

Geboorte, jazeker, dat mocht het wel heten

Maar deze geboorte sereen en zo groot

Was tevens ons einde, gewis onze dood

Maar hoe…? Ach, we werden er gans door bezeten

 

We keerden naar huis terug, terug naar ons rijk

Maar thuis voelden wij ons al lang daar niet meer

De mensen, maar steeds met hun god in de weer

Ach, kwam er een tweede dood in ons bereik….

 

Frans Woortmeijer

Naar het gedicht “Journey of the Magi”

van T.S.Eliot

 

vrijdag

22

december

 

In memoriam patris

Mijn vader heeft de waterlaarzen aan.
Wij samen zijn de Lekdijk afgekomen.
Ik ben voor mijn verjaardag meegenomen:
hij moest vandaag bij het gemaal langs gaan.

Gemaal: dat is je vader horen noemen
die vreemde woorden van een andere taal
als hij de waterstand leest van de schaal;
te ademen in het onbenoembaar zoemen
dat gonzend omgaande aanwezig is.
Èn, niets te zeggen als hij bezig is:

‘Dàt is een man, daar kun je staat op maken’.
Als op de zaken orde is gesteld
doen wij op huis aan. Een lucht van geweld:
Gorcum ligt al door wolken overkraagd.
Geen noodweer en geen wereld kan mij raken
als hij, het laatste stuk, mij op de schouder draagt.

Ida Gerhardt (1905-1997)

 

donderdag

21

december

 

Spartageest   Als de geest van Bok de Korver Zich warm loopt langs de lijn En de kreet Sparta naar vore Boven het Kasteel uit stijgt Weten wij de tijd gekomen Ons te gorden tot den strijd En de vijand te bestormen Tottie een hartverzwakking krijgt Nimmer zullen wij versagen Strijden om elke meter grond Nooit de Spartamars beschamen Aan geen enkel voetbalfront Als Spartaan zijn wij geboren Als Spartanen sterven wij In de geest van Bok de Korver En de naam van Cor van Rijn Jules Deelder

 

vrijdag

15

december

 

‘O zachte zusters die mij aanziet: moed! Leven dringt ons op dit harde en zware: het pad te banen dat de groote schare der vrouwen weldra juichende begroet.   Geen macht ter wereld die 't vrouwe-gemoed nu van voller mensch'lijkheid te vergaren afhouden kan, het vrouwe-brein bewaren van ruimte te zoeken die groeien doet.   De Vrijheid roept en haar roep doet ons lijden, wij stromp'len blind, wij tasten, wij vermogen nog niet de vrouwen van morgen te zijn.   Maar lijdend baren wij de nieuwe tijden. In ons hart groeien ze, in onze oogen.... Leeft er dan geen geluk door deze pijn?’

Henriette Roland Holst (1869-1952) Uit De vrouw in het woud

 

donderdag

14

december

 

De nieuwe geboorte VIII

 

 

Sombre gedachten schiep een sombre tijd,

het leven lag, gelijk eenschip in trage

wateren, en een stem sprak dat de lage

luchten alles omsloten voor altijd.

 

Er was geen licht, er was geen lucht: de handen

verslapten, omdat zij van hoop leeg waren;

denkers doken naar wrede trotse maren

dat ze hun ziel behoedde voor verzanden.

 

Dichters wendden zich van de levens-sferen

wederbegerend wat in d'eeuwen sliep,

of loken d'ogen en verbleekten diep

beproevende op hun eigen hart te teren.

 

In de zware tijd die zo langzaam streek

was 't dat een moedeloze berusting groeide

en opkwam mat geloof van de vermoeide

wereld wier oude gang een eeuwige leek.

 

Maar onderwijl werd in beneden-lagen

ver van 't mistroostig ras dat heerste op aard

met smart ontvangen, en in pijn gebaard

de nieuwe kracht, die ons omhoog zal dragen.

 

Henriette Roland Holst (1869-1952)

Uit: de nieuwe geboorte

 

vrijdag

24

November

 

 

een volk dat voor tirannen zwicht,

zal meer dan lijf en goed verliezen,

dan dooft het licht.

 

Het is nu bijna honderd jaar geleden

Herr Hittler werd bepaald hier niet gemeden

In Weimar’s land

Daar waaide toen een nieuwe, rechtse wind

Herr Hittler  schmiert met dames, met een kind

’t Stond in de krant

 

Na tien jaar was er overal terreur

Herr Hittler bleek opeens niet zo’n charmeur

Met zijn SA

De Joden waren weer opnieuw de klos

Naar kampen toe, verscholen in een bos

De dood volgt dra

 

Al zestien jaar is hier de PVV

Rechts Nederland loopt graag met Wilders mee

Vol retoriek

Maar nu, na de verkiezing, loopt het mis

Want Wilders wordt premier, dat’s heel gewis

Ons land is ziek

 

De rechtstaat, het klimaat, de vluchteling

Elk wordt alras een nietig, onnut ding

Wat biedt nog baat?

Hoe ziet ons land er over tien jaar uit?

De roep om anders, anders klinkt dan luid

Maar ‘t is te laat

Frans Woortmeijer