Maandag
19
november
Het Kamerlid en Zwarte Piet
Oh, kijk nou toch, zei ‘t kamerlid, ze zijn weer aan het rellen.
Vlug kwamen Kurt en Cor erbij en keken met hem mee.
Wat jammer dat die schreeuwers elke intocht
vergezellen.
Bij ons was ‘t vroeger enkel feest, die intocht op
tv.
De eerste keer dat Sint, zei babcia, met zijn
Zwarte Pieten
bij mij thuis een bezoekje bracht, stond ik meer
dan versteld
van dat pikzwarte Pietgezicht. Daar moest ik van
verschieten.
En dat die schmink racistisch is, werd er niet bij
verteld.
Hoe zou ik dat, vervolgde zij, ook hebben koenen
weten?
Het meest opvallend is contrast dat ik bijzonder
vind:
sneeuwwitte cheiligman, zo koel, zo rustig,
afgemeten,
en stoute, zwarte knechten, die toch luisteren
naar hun Sint.
Maar babcia toch! Voor Cor en Kurt, was wat zij
zei verfoeilijk.
Wij zijn ooit beiden Piet geweest en hebben toen
genoten,
maar in het huidige klimaat is het wel heel erg
moeilijk
om achter ‘t zwart van Piet te staan, dat hebben
wij besloten.
En jij? Wat vind jij, kamerlid? Hoe sta jij in die
kwestie?
Ik heb, zei ‘t kamerlid, persoonlijk minder met
dat zwart.
Zo’n donkere knecht wekt ongewild de kwalijke
suggestie
van een karikatuur, wat blijkbaar minderheden tart.
Ik zou het allerliefste zien, gaf hij daarop te
kennen,
dat de bevolking, niet Den Haag, in kalme dialoog
een middenweg bewandelde, waaraan men dan kan
wennen.
Ja, duh! Voor Cor en Koert behoefde dat geen breed
betoog.
Toen was het tijd voor babcia om met borstplaat
rond te gaan:
Een zwarte Sint met witte Pietjes, is dat
toegestaan?
Hendrikje de Koning
