woensdag 18 oktober 2017

Woensdag
18
oktober

Kunegonde van Heesewick

Als d’ herfst in Brabant hei en bosch verblauwt
en ’t triestig over heel de wereld is,
de sloot verroest, de smuik waast in het lis,
de zon neerslachtig door de pepels grauwt,

dan schimt er een kasteel daár, doodsbenauwd…
Een gloed smeult laat in elke vensternis,
een spuwer druipt zwart water in ’t vernis
der gracht; mosgroene leeuw de poort beklauwt.

Men huivert, grafstil is ’t; een knorr’ge weerhaan schraaft
en rosse muggen weemlen doelloos op de gracht;
geen oude slotheer sloft langs gaanderij en zaal…

Tot daar opeens aan ’t torenraam weemoedig lacht
het bleek gelaat van Kunegonde, schoon-begaafd,
die met haar sluier wuift tot Gallo, haar gemaal
.



Karel van den Oever (1879-1926)
uit: Verzen uit oorlogstijd (1919)

zondag 15 oktober 2017

Zondag
15
oktober

De dikste kloostermuren zijn bezeten
En spitsen de ooren naar ons veil rumoer,
Ik ben op u, gij zijt op mij gebeten.
Ik ben de duivel, en gij zijt moer!

Mijn liefde heb ik aan uw val gemeten.
Ik sla de maat voor een soldatenhoer.
De dikste kloostermuren zijn bezeten
En spuwen kruis en krans en kralensnoer.

Hoe vaak hebt gij mij ’t zangersfeest verweten
Komaan, ‘k verkoop u aan een heerenboer
Die met twee gouden hammen heeft ontbeten!

Ontucht’ge padden spieden door de reten
Naar de geliefde van een troubadour
De dikste kloostermuren zijn bezeten!

Simon Vestdijk (1898-1971)

uit: Gestelsche liederen (1949)

zaterdag 14 oktober 2017

Zaterdag
14
oktober

De paarse tuinbroek


't Was in café 'De Paarse Tuinbroek',
waar ik sedert jaar en dag
mijn geluk en fortuin zoek
dat ik jou het eerste zag.

Je droeg zo'n speldje met zo'n rondje
en zo'n kruisje onderaan,
maar wat jij ook droeg, het stond je
zoals alles je zou staan.

Alleen die tuinbroek - maar dat is te
accepteren als je weet
dat een echte feministe
niet graag lékker is gekleed.

Ach na die eerste zoen leek alles
rozegeur en maneschijn,
maar het droevige geval is
dat het niet heeft mogen zijn.

Want waar de liefde aan kapot ging,
Maanden na die eerste zoen,
was dat jij dat paarse rotding
nooit eens van je kont wou doen.


Jean Pierre Rawie
(uit Oude gedichten, 1987)

zondag 8 oktober 2017

Zondag
8
oktober

Déjà vu

Alva de bloedhertog!
Hier is zijn evenbeeld
Kijk hoe Rajoy als
Een godsgesel woedt

Zo onderdrukt hij een
Separatistenwens
Net als de Landvoogd
Met wapens en bloed!


Hanna Pest


maandag 18 september 2017

Maandag
18
september

 God met ons

In diepten verzonken van leed en ellende,
het hart in bedwelmde droomen verward,
door prikkels van onrust, wier bron ik niet kende,
gedreven, gefolterd tot eindelooze smart,
heeft de aarde my lang in mijn dorheid gedragen,
in morrende wanhoop aan wereld en lot:
een knagend verlangen verteerde mijn dagen,
een woede van honger naar zielengenot!
Ik zocht het, ik riep wat dit hart zich verbeeldde,
in alles wat de aarde verlokkendst belooft;
in brandende driften, in bruischende weelde,
in Ridderverdienste, die ’t maagdenhart rooft,
in palmen, gewassen voor wereldbedwingeren,
in zangen, bewonderd door ’t luisterend gewelf …
Maar ’t schaduwbeeld vluchtte voor d’indruk der vingeren;
’t was ijdelheid, ijdler dan de ijdelheid-zelf!


Isaäc da Costa (1798-1860)