maandag 20 november 2017

Maandag
20
november

Rondeel

De droom verliest zich in het lied,
Het lied zweeft in den nacht te sterven,
En wie zijn aardsche heil moet derven,
Gaat met het lied droomloos te niet.

De huizen bergen het verdriet,
Dat door den leegen dag moest zwerven,
De droom verliest zich in het lied,
Het lied zweeft in den nacht te sterven.

En om een glans die snel vervliet,
Om 't hart dat wil bezit verwerven,
Om bloed dat jaagt naar zijn verderven,
De nacht zingt ijler dan een riet:
De droom verliest zich in het lied.

H.W.J.M. Keuls (1883-1986)

vrijdag 17 november 2017

Vrijdag
17
november


Meneer Xi

Ach moeke, da’s toch Jezus nie
Die ze daar op gaan hangen?
Nee Fritske, dat is meneer Xi
Die wil hem graag vervangen

Arme Chinezen op het platteland moeten afbeeldingen van Jezus vervangen door die van president Xi, teneinde in aanmerking te komen voor steun.


Otto van Gelder

zondag 5 november 2017

Zondag
5
november


Herfstweide met koeiedrek

Vaak loop ik met een knik van moeheid in de nek
en vind den bijl moderner dan de guillotine
dat cynisch hoofd op de romantische ruïne
van lijfsverdriet – cultuurverraad in kort bestek

Het meisje van mijn hart lijdt al te groot gebrek
mijn tederheid is een verholen pantomime
mijn wellust de door ’t speelmoment vereiste grime
de requisieten: herfstweide met koeiedrek

Straks ben ik thuis en droom van vrouwen zonder lijf
en zonder stem vooral, in zijden crinoline
goedkoop als attribuut maar thuis in de ruïne

waar zij mij, aanzwevend, in boeiend spookbedrijf,
geboren uit een hostie bittere morphine
het heilig Sacrament der stervenden toedienen.


Anna Blaman, 1905-1960

(uit: De gedichten)

dinsdag 31 oktober 2017

Dinsdag
31
oktober

Empédocle

Empédocle was 'n ‘wijze’ en
wilde zien waarbij het kwam,
dat de Siciliaanse Etna
lava spuwde en rook en vlam.

- Hoe men mag, tot heden toe, de
vorsers, die op elk gebied
alles mordicus doorsnufflen
‘wijzen’ noemen, vat ik niet. -

Nu tot daar. Hij klom dus daaglijks
op de berg, en zwart en vuil,
zat er uren lang te kijken
naar het zieden van de kuil.

Te vergeefs. Want Vrouw Natuur gedoogt
niet of gedoogt niet licht,
dat men roekeloos de sluier
rukke van haar aangezicht.

Daar hij dus de machtloosheid ont-
waarde van zijn speurderszin,
Sprong de Griek verbijsterd en uit
wankelmoed de vierberg in.

Doch hij liet - tot blijvend teken
van zijn bluf en blinde waan -
op de kimme van de krater,
beide zijn sandalen staan.

En dit toont dat Zeus, die alles
wikt en weegt en wel bedenkt,
geren aan de grootse geesten
ook een greintje gekheid schenkt.





Omer Karel de Laey (1876-1909)

vrijdag 27 oktober 2017

Vrijdag
27
oktober

Menseling

Men trok een lijn over de kaart
en noemde dat de grens

Met aan die kant de vluchteling
en hier de eigen mens

Zou ik nou midden op die lijn
een menseling of vluchtmens zijn?

Otto van Gelder

woensdag 18 oktober 2017

Woensdag
18
oktober

Kunegonde van Heesewick

Als d’ herfst in Brabant hei en bosch verblauwt
en ’t triestig over heel de wereld is,
de sloot verroest, de smuik waast in het lis,
de zon neerslachtig door de pepels grauwt,

dan schimt er een kasteel daár, doodsbenauwd…
Een gloed smeult laat in elke vensternis,
een spuwer druipt zwart water in ’t vernis
der gracht; mosgroene leeuw de poort beklauwt.

Men huivert, grafstil is ’t; een knorr’ge weerhaan schraaft
en rosse muggen weemlen doelloos op de gracht;
geen oude slotheer sloft langs gaanderij en zaal…

Tot daar opeens aan ’t torenraam weemoedig lacht
het bleek gelaat van Kunegonde, schoon-begaafd,
die met haar sluier wuift tot Gallo, haar gemaal
.



Karel van den Oever (1879-1926)
uit: Verzen uit oorlogstijd (1919)