woensdag 18 mei 2016

Woensdag



18


mei

Een gedicht van Daan de Ligt over zijn gezondheid. Het gedicht spreekt voor zichzelf....

Strijd

Een vuist, die heb ik ├ęcht niet kunnen maken
de onmacht steeg me langzaam naar de strot
de vloeren van mijn vesting bleken rot
en gingen vaag, doch onheilspellend kraken

Geloof me maar, van strijden was geen sprake
het was berusten in een helder lot
het lichaam spande stiekem een complot
met cellen die verwoed de kop opstaken

Vergeet de termen ‘winnen’ of ‘verzaken’
(al wacht er aan het einde een schavot)
en drijf met dapperheid gerust de spot
een dode heeft geen schaamrood op de kaken

Er schuilt in mij geen held als Don Quichot
mijn lans zal nooit de wieken kunnen raken

Daan de Ligt

Geen opmerkingen:

Een reactie posten