dinsdag
18

februari

liefste niemand weet hoe wij in eerdere levens
elkaar voorbij liepen of de bus misten waar één
van ons beiden in zat of jij mijn zuster moeder
in was en het tussen ons niks mocht worden omdat

er te veel jaren of een geloof tussen ons

dreven zo plastisch als een continent zal de afstand

soms geweest zijn ik was misschien druk in de weer met

het uitvinden van vuur terwijl jij en je vrijer

aan de overkant van de oceaan de kaarsen aanstaken

hou ik je alweer te stevig vast ik wil je niet

fijnknijpen maar ik ben blij en tegelijk bang

dat er nooit meer tussen ons zal zijn dan dit heelal

waarin we niet bij elkaar kunnen komen omdat het

te klein is voor het verdriet van twee die één worden

liefste laat tijd ons uit elkaar rukken als we een voor een

doodgaan wij slaan terug met bruggen van woorden

Tsead Bruinja (1974) (Vertaling uit het Fries van Jabik Veenbaas en Tsead Bruinja)
uit: Geboorte van het zwarte paard (2008)

zondag
16

februari

Terug in Utrecht

Wie van de Springweg door de Walsteeg liep

zag vroeger, even voor de groote boomen

van het plantsoen hem hadden opgenomen,

het lieflijkst wonder dat een stad ooit schiep.

Hoog was daar op een oude, blinde muur

een sierlijke seringenstruik ontsprongen,

zijn voet in de verweerde kalk gedrongen,

zijn bloemen ijl en als sneeuwvlokken puur.

Nu is de grauwe hofmuur afgebroken,

maar nooit is een zoo prille bloem ontloken

aan glazen huizen, ijzer en beton.

Ik dwaal en dwaal, - zie niets dan nieuwe dingen,

maar niets waar nog een merel in kan zingen:

seringen, waar een schepping in begon.

Gabriël Smit (1910-1981)

dinsdag
11

februari

Te leven en dat leven te vergeten

met zijn gedonderjaag en doe-maar-dik

voorgoed verstrikt geraakt in eigen ik

en toch weer kleren aan en toch weer eten.

En in het hoofd een weggedreven weten

en in de ogen die verdwaalde blik

van vaag verbazen, van onvaste schrik

om wie er op bezoek zijn, hoe die heten.

Zij die hun namen kennen schuiven aan

en zitten daar van levenslust te blaken.

De zinnen die op de repeatknop staan

proberen ze welwillend af te maken.

Een kus voordat ze weer naar buiten gaan.

Zo vluchtig even een bestaan aanraken.

Joke van Leeuwen (1952)

zaterdag
8

februari

Li Wenliang (12-10-1986 – 7-2-2020)

Hij was de eerste die het had ontdekt:
Een virus dat verdacht veel leek op SARS
Het plaatselijk gezag ageerde bars
Want 'valse praatjes' worden niet gelekt

Een klokkenluider van het eerste uur
Werd effectief het zwijgen opgelegd –
Naar weken later bleek zeer onterecht –
Zo gaat dat eenmaal in een dictatuur

Voor slachtoffers was dat een hard gelag
Het virus kon zich immers snel verspreiden
Pas toen besloot de staat het te bestrijden
De WHO coiffeerde het gezag

Chinese burgers zien Wenliang als held
Maar niet Jinping, voor wie de massa telt

Manuel van Baarsen

vrijdag
7

februari

Corona

Even duurt ons leven

maar de dood duurt

alle levens lang

Ook als wij mensen

goden worden zullen

Mors en Mars blijven bestaan

En dat is alle goden zij dank

en ondanks onze mogelijkheden

om ons bestaan op deze Planeet A

ad infinitum voort te laten gaan

Want wat wij bijkans ondode

stervelingen nog altijd niet

beseffen: de Dood is niet onze

ergste vijand als wel des

levens grootste bondgenoot

Alles gaat voorbij opdat

op Moeder Aarde

zolang er water is

en frisse lucht

het hemels vuur

zijn adem vindt

in de natuur

Wie oprecht bekommerd

is om al wat ruist en bruist

in alle atomaire kernen

van ons diverse bestaan

heeft oneindig meer te vrezen

van Xi´s China, Trump’s USA

van Huawei, Google, Alibaba

Facebook, Amazon en Coca-Cola

dan van eender welk Corona-

virus dat in een ommedraai

een einde maakt aan de

onsterfelijke pretenties

van de menselijke

waan

Serge van Duijnhoven (1970)

5-2-20

donderdag
6

februari

Gedichten van anderen

Lauw is mijn aandacht voor gedichten van anderen.

Ik heb ze in mijn boekenkast, zoals kaneel en curry

in het kruidenrek. Hoe vaak heb je bij het koken

saffraan van doen? Gedroogde limoenblaadjes?

Maar mijn eigen gedichten, dat is peper en zout.

Twee vaatjes die na de maaltijd op tafel blijven staan.

Het zout der aarde? Nou, dan denk ik aan mijn werk.

Zo ijdel. Natuurlijk weet ik, net zoals jullie, beter.

Want lauw is de aandacht van anderen voor mijn gedichten.

Daar heb je Goudeseune weer, zoals muskaatnoot in puree.

Af en toe best lekker. Niet overdrijven. Een mespunt.

Als dit gedicht een sonnet wil zijn, dan moet ik nog

drie regels. Maar eigenlijk is het klaar, jullie kunnen alvast

de wijn inschenken. Dat jullie tafelmanieren mogen hebben.

Koenraad Goudeseune (1965)

uit: Vrachtbrief (2019)

woensdag
5

februari

Witte zwanen zwarte zwanen

Vaarwel O Engeland, mijn Leeuwenhart.

Dag Keltische barden, Saksische zuipers.

Grappenmakers, wetenschappers, filosofen.

Shakespeare en Turner, Newton en Darwin,

Thomas Tallis en Kate Bush.

Reizigers van poolkap tot poolkap, bevrijders van Nederland,

eeuwenlang de maatstaf

van alles wat goed en geestig was

op de kleine televisie van mijn moeder.

Wie zag dit aankomen? Eerlijk gezegd,

je had het altijd al in je:

hooligans, Margaret Thatcher, lauw bier,

koude friet, doorkijkbloesjes van nylon met gouddraad.

Het eiland roeit slingerend weg, met Benny Hill aan de riemen.

Ik hoor dat muziekje erbij.

Het begon met King Arthur en eindigt met Nigel Farage.

Engeland is gesloten, de sleutel is gebroken.

It grieves me to see you like this.

Alexis de Roode (1970)