Woensdag

25

maart

Wie het weet mag het zeggen

Vertel mij eens, wat is nu poëzie,

ik zou het alle donder echt niet weten.

In elk geval is het geen causerie

want daarvoor is de luim te schraal bemeten.

Is het soms letterkundige magie

wat dichters produceren aan excreten?

Vertel mij eens, wat is nu poëzie,

ik zou het alle donder echt niet weten.

Misschien is het een vlaag van agonie

waarin de dichter koortsig en bezeten

de strofen schrijft die louter door estheten

begrepen zijn als schone woord-chemie.

Ík zou het alle donder echt niet weten.

Adriaan van Dam

Woensdag

18

maart

Geloof

Nu alles faalt, heeft dit alleen nog waarde

Voor mij, die nooit één waarheid heeft ontdekt;

Ik zal van U niet scheiden als deze aarde

Mijn pover lichaam dekt.

Ik heb maar één geloof: nooit gaat verloren

Wat eens de liefde zalig heeft bevrucht,

En waar er twee elkander toebehoren

Is zelfs de dood geen vlucht.

Jan van Nijlen (1884-1965)

Uit: verzamelde gedichten

Van Oorschot 2003

Dinsdag

17

maart

MIRLITON

Mijn vriend, als weldra de ouderdom

ons onherstelbaar heeft verzuurd,

als onze leden, goor en krom,

en enkel nog door jicht bestuurd,

verraden: „'t Is gans uitgevuurd",

zullen wij dan met stille trom

verdwijnen, langs een achterbuurt,

mijn vriend?

Dit wacht de fraaiste bruidegom:

de hardste munt raakt afgeschuurd,

en dit karkas, door ons gehuurd,

kruipt door ons vel en keert niet om

't Is wèl! Blijf tot uw laatste grom

mijn vriend!

Eddie du Perron

Uit: Parlando

Maandag

16

maart

NA 'T ZOETSTE WERK

Na 't zoetste werk is rusten méér dan zoet;

na woelge reizen lokt de stille haven.

Analfabeet en uitschot van de slaven,

die onverschillig in de bodem wroet,

na 't zoetste werk.

Het krullig haar, zwarter dan dat van raven,

is rustens bed na welvolbrachte spoed,

rustens gazon na 't hartverslijtend draven,

de kuil waar dood met liefde smelten moet,

na 't zoetste werk.

Prinses, al zijn uw lusten nog verwoed,

laat wie u laafde zich op zijn beurt laven

aan slaap alleen, al ware 't slaap voorgoed.

Geen zoeter smaak dan voorsmaak van de graven,

na 't zoetste werk.

Eddie du Perron

Uit: Parlando

Zondag

15

maart

DE BEDELAAR ONDER DE BOOM

Zie de oude leugnaar, die bretels verkoopt,

om niet te zeggen dat hij bedelt, staren.

Hij zit daar om zich weer bijeen te garen

en niet omdat hij op 't nirwana hoopt.

Als ooit op aarde een mens zichzelf ontloopt,

dan hij misschien, maar 't duurt al zestig jaren,

en zie met hoeveel zorg hij 't raaflend garen,

dat hij „jas" noemt, op zijn geraamte knoopt.

0, de oude leugnaar, 't mummelend kadaver!

eens reist hij verder toch dan een dolfijn,

't oude kavalje dat slechts droomt van haver.

Heer, geef een sterfbed koel en zonder pijn

zijn geel gelaat ligt diep dan in de klaver

aan de oude leugnaars die wij zullen zijn!

Eddie du Perron

Uit: Parlando

Zaterdag

14

maart

DE DOUAIRIÈRE

Een ronde schelp gelijk op een verlaten strand,

staat dageliks aan 't eind van een der lange lanen,

in glanzende peignoir met bloemen flamboyant,

mevrouw de barones Van Vueren tot Terlasne.

Haar brede boezem hoog, gespierd de kleine hand,

houdt zij chauffeur en tuinman zelfs in rechte banen,

en maakt, met hare drie -en-tachtig jaar, te schand

de boze geesten die haar wor'mstekig wanen.

Zij heeft een zilvren maag en eet slechts groente en ooft,

maar leest nog zonder bril en vult haar krullig hoofd

met beurtlings Paul de Kock en Het Toekomstig Leven.

Zij heeft nooit aan de min of aards geluk geloofd,

maar heeft geschreid toen de baron haar werd ontroofd,

en in een klare stijl haar testament geschreven.

Uit: Parlando

Eddie du Perron

Donderdag

12

maart

WANDELING ZONDER MAAN

De grote mensen zijn naar bed gegaan.

Mijn lieve kind, wij zouden kunnen lopen

om 't huis, door 't donker, maar het hek staat open,

de straat op, onder een lantaren blijven staan.

Wij zouden kunnen zoeken naar de maan,

die als een spelbreker opeens is weggekropen.

Dit licht volstaat? maar 't trekt muskieten aan!

Kom mee, een voorraad karamellen kopen.

Een grote voorraad, groot voor wel twee uren.

't Is lang, twee uren, kind. Zou ooit wel duren

een vreugde langer? 'k Stel de vraag met pijn.

Dit zoete smelten op de tong moet sussen

de brand van onze lippen, want wij zijn te klein,

nietwaar, kind? om elkaar, twee uren door, te kussen.

Eddie du Perron